به گزارش پایگاه خبری «عصرمعدن» به نقل از ایلنا، در سالی که مقام معظم رهبری شعار "سرمایه‌گذاری برای تولید" را سرلوحه قرار داده‌اند، شرکت فولاد خوزستان، به عنوان یکی از بازوهای پرتوان صنعت فولاد در جنوب کشور و قطب نخست صادرات، با چالش جدی کمبود برق مواجه شده است.

این شرکت که نقش مهمی در تأمین ارز، کمک به اقتصاد جامعه و حفظ جایگاه صنعتی ایران در منطقه ایفاء می‌کند،از ابتدای دی‌ماه با محدودیت 40 درصدی برق دست و پنجه نرم می‌کند. این محدودیت، نه تنها تولید این شرکت را مختل کرده، بلکه نگرانی‌های جدی را در مورد آینده صنعت فولاد و تأثیر آن بر اقتصاد کشور ایجاد کرده است.

نقش کلیدی فولاد خوزستان در اقتصاد ملی

شرکت فولاد خوزستان با ظرفیت تولید سالانه بیش از پنج میلیون تن فولاد، یکی از بزرگ‌ترین واحدهای فولادسازی کشور محسوب می‌شود. این شرکت با صادرات گسترده محصولات خود، نقش مهمی در تأمین ارز خارجی و ایجاد اشتغال در جنوب کشور ایفاء می‌کند. علاوه بر این، فولاد خوزستان به عنوان یکی از تأمین‌کنندگان اصلی مواد اولیه صنایع پایین‌دستی، در زنجیره ارزش فولاد کشور نقش حیاتی دارد.

این در حالی است که این شرکت از ابتدای دی‌ماه با محدودیت 40 درصدی برق مواجه شده است. این محدودیت که طی سال‌های گذشته نیز تکرار شده، سوالات جدی را در مورد سیاست‌های اتخاذ شده در حوزه انرژی مطرح می‌کند.

در حالی که صنایع فولادی بیش از 70 درصد برق مورد نیاز خود را از طریق نیروگاه‌های خودتأمین تولید می‌کنند، باز هم در زمان کمبود، اولین قربانیان محدودیت‌ها می‌شوند. این محدودیت‌ها منجر به کاهش تولید، افزایش هزینه‌ها و اختلال در زنجیره تأمین محصولات فولادی شده است.

آمارها نشان می‌دهد که صنعت فولاد ایران طی چهار سال اخیر حدود 14 میلیارد دلار درآمد ارزی بالقوه را از دست داده است. این رقم ناشی از کاهش تولید، از دست رفتن فرصت‌های صادراتی و تضعیف اعتبار تجاری در بازارهای منطقه‌ای است. این ضررها نه تنها بر سودآوری شرکت‌های فولادی تأثیر گذاشته، بلکه بر سرمایه‌گذاری‌های آتی در این صنعت نیز سایه افکنده است.

ضعف‌های ساختاری صنعت برق

کارشناسان معتقدند؛ ریشه این بحران در ضعف‌های ساختاری صنعت برق نهفته است. تولید عمدتاً متکی بر نیروگاه‌های حرارتی و سوخت‌های فسیلی است که بیش از 50 درصد آن‌ها عمری بالاتر از 20 سال دارند و توان عملی‌شان کمتر از ظرفیت اسمی است. توقف‌های اضطراری، فرسودگی تجهیزات و مشکل تأمین سوخت، به ویژه در زمستان، ظرفیت عملی تولید برق را کاهش می‌دهد. علاوه بر این، تلفات بالای شبکه (حدود 11 درصد) معادل مصرف چند استان است و نبود فناوری‌های هوشمند مدیریت بار، این ناترازی را تشدید می‌کند.

فولاد خوزستان و دیگر شرکت‌های فولادی سهم خود را در سرمایه‌گذاری، خودتأمینی برق و حفظ تولید ادا کرده‌اند. اکنون انتظار می‌رود سیاست‌گذار به جای تصمیم‌های مقطعی، به سراغ حل ریشه‌ای بحران انرژی برود؛ چرا که ادامه این مسیر، نه تنها تولید و اقتصاد، بلکه مزیت رقابتی صنعت فولاد ایران در بازارهای منطقه‌ای و جهانی را نیز تهدید می‌کند.

از سوی دیگر، سرمایه‌گذاری در انرژی‌های تجدیدپذیر (مانند انرژی خورشیدی و بادی)، اصلاح ساختار صنعت برق، کاهش تلفات شبکه و توسعه فناوری‌های هوشمند مدیریت بار، از جمله راهکارهای اساسی برای خروج از این بحران به شمار می‌روند. همچنین، تشویق و حمایت از صنایع برای افزایش بهره‌وری انرژی و استفاده از فناوری‌های نوین، می‌تواند به کاهش تقاضای برق و بهبود وضعیت کلی صنعت کمک کند.

آیا فولاد خوزستان می‌تواند از این بحران عبور کند؟

آینده صنعت فولاد ایران و به ویژه فولاد خوزستان، به اتخاذ سیاست‌های درست و سرمایه‌گذاری‌های هوشمندانه در حوزه انرژی بستگی دارد. آیا دولت و نهادهای ذیربط، به شعار "سرمایه‌گذاری برای تولید" عمل خواهند کرد و زمینه را برای توسعه پایدار صنعت فولاد فراهم خواهند کرد؟ پاسخ به این سوالات، آینده این صنعت و تأثیر آن بر اقتصاد کشور را رقم خواهد زد. در غیر این صورت، خطر توقف تولید و از دست رفتن مزیت رقابتی در بازارهای جهانی، همچنان وجود خواهد داشت.